Τραυματικό στρες

Η βάση για την υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας βρίσκεται στην ικανότητα δημιουργίας ανθρώπινων δεσμών. Όταν αυτοί οι δεσμοί χαλάνε ή εάν δεν υπήρξαν ποτέ επαρκώς, το άτομο χάνει την βασική αίσθηση του «εγώ» και τραυματίζεται ψυχολογικά. Το τραυματικό γεγονός καταστρέφει το πιστεύω του ατόμου πως μπορεί να είναι ο εαυτός του στις σχέσεις του με τους άλλους.

Το τραυματικό στρες συμβάλλει σε μια πληθώρα κλινικών συνδρόμων και συμπτωμάτων, όπως αποσυνδετικές διαταραχές, κατάθλιψη, κατάχρηση ουσιών, αυτοτραυματισμούς και αυτοκτονικές τάσεις, διαταραχές πρόσληψης τροφής, και ψυχωσικές διαταραχές. Επιπλέον, η διαταραχή στην ικανότητα δεσμών (attachment trauma) συμβάλλει σημαντικά στη δημιουργία προβλημάτων προσωπικότητας, κυρίως στην διαδικασία αυτορρύθμισης συναισθημάτων, ταυτότητας και σχέσεων.  Έρευνες και κλινική εμπειρία έχουν δείξει πως παρόλο που η έκθεση σε τραυματικά συμβάντα δεν επιφέρει πάντα επίμονα αρνητικά συμπτώματα, ο τρόμος και η αίσθηση της μοναξιάς διατηρούν σε μεγάλο βαθμό μετατραυματικό στρες, ειδικά όταν αυτό καταστρέφει την ικανότητα συνδέσμων με άλλους.

Ειδικοί στον χώρο της ψυχοθεραπείας πιστεύουν πως το τραύμα μπορεί να αποφευχθεί με την ύπαρξη συναισθηματικής υποστήριξης και ζεστασιάς, συστατικά τα οποία αναβιώνουν την αίσθηση της ασφάλειας και βοηθούν το άτομο να κατανοήσει το τραυματικό γεγονός και να ενοποιήσει τις αποσπασματικές του μνήμες. Μέσα σε αυτό το καταφύγιο, το άτομο θα μπορέσει να επανακτήσει την αίσθηση της ασφάλειας και του ελέγχου, το οποίο αποτελεί και το πρώτο βασικό στάδιο ανάρρωσης. Στο δεύτερο στάδιο, το οποίο είναι και το πιο συναισθηματικά φορτισμένο, το άτομο θυμάται και θρηνεί μέσα από την αφήγηση της τραυματικής του ιστορίας. Έχοντας έρθει αντιμέτωπο με το τραυματικό του παρελθόν και έχοντας θρηνήσει την απώλεια του παλιού του εαυτού, τώρα μπορεί να δημιουργήσει έναν καινούργιο εαυτό. Αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο της ανάρρωσης, κατά το οποίο το άτομο είναι έτοιμο να διεκδικήσει ξανά τον κόσμο του.

Η επούλωση του τραύματος ποτέ δεν είναι τελική διότι η ανάρρωση ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένη. Ο αντίκτυπος του τραυματικού γεγονότος συνεχίζει να αντανακλά και να αντηχεί κατά την διάρκεια του υπόλοιπου κύκλου ζωής του ατόμου. Παρόλο που η ανάρρωση δεν είναι τελειωτική, είναι συχνά αρκετή για να μπορέσει να στρέψει την προσοχή του στις διαδικασίες της καθημερινής ζωής. Οι καλύτεροι οιωνοί της ανάρρωσης βρίσκονται μεταξύ άλλων στην ικανότητα του ατόμου να ξαναβιώσει χαρά και ικανοποίηση από τη ζωή του και να επανασυνδέεται με τις διαπροσωπικές και ερωτικές του σχέσεις.

Comments are closed.